ពីពិន្ទុ ១៥ ទៅកាន់
និទ្ទេស A
"រឿងនិទាន BrainTest.fun របស់ក្មេងប្រុសម្នាក់ដែលប្រែក្លាយ កំហុស ឱ្យទៅជា គ្រូដ៏ល្អបំផុត"
ភាពស្ងប់ស្ងាត់ដ៏ឈឺចាប់
មេឃនៅរាត្រីនេះហាក់ដូចជាយល់ចិត្តម្ចាស់បន្ទប់យ៉ាងចម្លែក។ ភ្លៀងរលឹមស្រិចៗបានធ្លាក់ចុះមកប៉ះនឹងដំបូលស័ង្កសី បង្កើតបានជាសូរស័ព្ទថ្ងួចថ្ងូរដែលលាន់ឮពេញផ្ទះឈើតូចមួយនៅជាយក្រុង។ ខ្យល់ត្រជាក់បក់ចូលតាមបង្អួចដែលបិទមិនជិត តែវាមិនត្រជាក់ស្មើនឹងភាពរងារនៅក្នុងចិត្តរបស់ម្ចាស់បន្ទប់ឡើយ។
នៅក្រោមពន្លឺភ្លើងអ៊ីយ៉ុងដ៏ស្រទន់ដែលជិតដាច់នោះ ដារ៉ា សិស្សថ្នាក់ទី ១២ អាយុ ១៨ ឆ្នាំ កំពុងអង្គុយឱបក្បាលនៅមុខតុរៀនចាស់គំរិលរបស់គាត់។ នៅជុំវិញគាត់ពោរពេញទៅដោយសៀវភៅគណិតវិទ្យាដែលបើកចោល ក្រដាសព្រាងដែលហែកចោលរាយប៉ាយ និងប៊ិចដែលអស់ទឹក។
ប៉ុន្តែអ្វីដែលទាក់ភ្នែកគាត់ជាងគេ គឺក្រដាសវិញ្ញាសាគណិតវិទ្យាប្រចាំខែដែលដាក់នៅចំកណ្តាលតុ។ ក្រដាសនោះមានស្នាមទឹកប៊ិចពណ៌ក្រហមឆ្វេមឆ្វាមដូចសំបុកពីងពាង។ នៅជ្រុងខាងស្តាំនៃក្រដាស តួលេខមួយបានសម្លឹងមកគាត់វិញយ៉ាងចំអក៖ ១៥/១០០។
ដារ៉ាដកដង្ហើមធំ រួចយកដៃញីមុខខ្លួនឯងខ្លាំងៗ។ គាត់នឹកឃើញដល់ទិដ្ឋភាពកាលពីព្រឹកមិញ នៅពេលដែលលោកគ្រូគណិតប្រគល់ក្រដាសឱ្យគាត់។ លោកគ្រាមិនបានស្តីបន្ទោសគាត់ទេ។ លោកគ្រាមិនបានហៅគាត់ថា "ល្ងង់" ទេ។ ប៉ុន្តែអ្វីដែលធ្វើឱ្យដារ៉ាឈឺចាប់ជាងការស្តីបន្ទោស គឺ "ខ្សែភ្នែកខកចិត្ត" របស់លោកគ្រូ។
ពាក្យថា "ពុកម៉ែនៅឯស្រុក" បានចាក់ចំចំណុចខ្សោយរបស់ដារ៉ា។ គាត់នឹកឃើញដល់ពុកដែលកំពុងភ្ជួរស្រែហាលថ្ងៃ និងម៉ែដែលកំពុងលក់បន្លែនៅផ្សារ ដើម្បីសន្សំលុយផ្ញើឱ្យគាត់រៀននៅភ្នំពេញ។ រូបមន្តរាប់រយដែលគាត់ទន្ទេញចាំមាត់ ស្រាប់តែរត់ចូលគ្នាក្លាយជាភាពទទេស្អាត។ តើគាត់គួរធ្វើបែបណា? តើគាត់គួរឈប់រៀនហើយទៅធ្វើសំណង់វិញឬ?
ពន្លឺពណ៌ខៀវ និងក្តីសង្ឃឹមថ្មី
ម៉ោង ១ រំលងអាធ្រាត្រហើយ។ សំឡេងសត្វល្អិតយំនៅខាងក្រៅកាន់តែខ្លាំង។ ដារ៉ានៅតែមិនទាន់ចូលគេង។ ភាពតានតឹងធ្វើឱ្យគាត់គេងមិនលក់។ ដោយមិនដឹងថាត្រូវធ្វើអ្វីបន្ត ដារ៉ាក៏ទាញទូរស័ព្ទដៃដែលអេក្រង់ប្រេះបន្តិចមកបើកមើល។
ពន្លឺអេក្រង់ជះចូលភ្នែករបស់គាត់។ គាត់អូស Facebook ចុះឡើងៗដើម្បីបន្លប់ទុក្ខ។ គាត់ឃើញរូបមិត្តភក្តិបង្ហោះរូបដើរលេងសប្បាយៗ ឃើញព័ត៌មានគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍ ឃើញរឿងកំប្លែងដែលគាត់សើចមិនចេញ។ គាត់បំម្រុងនឹងបិទទូរស័ព្ទទៅហើយ ស្រាប់តែម្រាមដៃរបស់គាត់ឈប់គាំង។
ភ្នែករបស់គាត់បានទាក់នឹងការចែករំលែកមួយរបស់សិស្សច្បងម្នាក់ឈ្មោះ "រស្មី" ដែលធ្លាប់រៀននៅវិទ្យាល័យជាមួយគ្នា។ រស្មីធ្លាប់ជាសិស្សមធ្យមនៅពីក្រោយដារ៉ាទៅទៀត ប៉ុន្តែឆ្នាំមុន រស្មីបានប្រឡងជាប់និទ្ទេស A យ៉ាងគួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើល។
រូបភាពនៅក្នុង Post នោះមានភាពទាក់ទាញប្លែក។ វាមានពណ៌ (ខៀវក្រម៉ៅ) មើលទៅស្រស់ស្អាតនិងទំនើប មិនដូចសៀវភៅពុម្ពចាស់ៗទេ។ រស្មីបានសរសេរថា៖
ដារ៉ាស្ទាក់ស្ទើរ។ "វេបសាយ? ក៏ដូចតែគ្នាហ្នឹង មានអីប្លែក?" គាត់គិតក្នុងចិត្តទាំងអស់សង្ឃឹម។ គាត់ធ្លាប់រៀនតាម YouTube ច្រើនហើយ តែមើលមិនចូល។ គាត់ធ្លាប់ដោនឡូតកម្មវិធីជាច្រើន តែស្មុគស្មាញពេក។ ប៉ុន្តែដោយសារពាក្យថា "ផ្លាស់ប្តូរជីវិត" វាទាក់ទាញពេក ហើយគាត់ក៏គ្មានអ្វីត្រូវខាតបង់ទៀតដែរ គាត់ក៏សម្រេចចិត្តចុចលើ Link នោះ។
ភ្លាមៗនោះ អេក្រង់ទូរស័ព្ទរបស់គាត់បានផ្លាស់ប្តូរ។ វាមិនមែនជាវេបសាយដែលមានអក្សរច្រើនៗគួរឱ្យធុញទេ។ វាមានការរចនា Theme Dark Mode ដូចដែលអ្នកកំពុងឃើញនេះ ធ្វើឱ្យភ្នែកដែលហត់នឿយរបស់គាត់មានអារម្មណ៍ធូរស្រាល។ នៅកណ្តាលអេក្រង់ មានពាក្យស្លោកមួយឃ្លាដែលធ្វើឱ្យដារ៉ាត្រូវអានពីរដង៖ "វិន័យ ឈ្នះភាពឆ្លាត"។
សំឡេង "Ting!" ដំបូង
ដារ៉ាឃើញប៊ូតុង ៤ កម្រិតរៀបជាជួរយ៉ាងមានរបៀប៖ Easy, Medium, Hard, និង Very Hard។ ចិត្តមួយចង់ចុច Medium ដើម្បីសាកល្បងមើលថាតើខ្លួនឯងខ្លាំងប៉ុណ្ណា។ ប៉ុន្តែគាត់នឹកឃើញពិន្ទុ ១៥ របស់គាត់។ គាត់ដកដង្ហើមធំ លេបភាពអំនួតចូលក្នុងពោះ ហើយសម្រេចចិត្តចុចលើ "កម្រិត Easy"។
លំហាត់ដំបូងបានលោតឡើង។ វាជាលំហាត់ លីមីត ងាយៗដែលគាត់ធ្លាប់រៀនកាលពីដើមឆ្នាំ៖
ដារ៉ាយកប៊ិចមកគូសវាសលើក្រដាស។ បេះដូងគាត់លោតតិចៗ។
\( x \) ខិតជិត ២ ដូច្នេះជំនួស ២ ចូល...
\( 2^2 + 2(2) - 3 = 4 + 4 - 3 = 5 \)។
គាត់សម្លឹងមើលចម្លើយ។ "ប្រាកដទេ?" គាត់សួរខ្លួនឯង។ ដៃរបស់គាត់ញ័រតិចៗពេលចុចលើប្រអប់ចម្លើយ ហើយវាយលេខ 5 ចូល។ គាត់បិទភ្នែកមួយចំហៀងហើយចុច "បញ្ជូន"។
"Ting!" ✨
សំឡេងកណ្ដឹងដ៏ពិរោះបានបន្លឺឡើង ព្រមជាមួយពន្លឺពណ៌បៃតងខ្ចី និងពាក្យថា "ត្រឹមត្រូវណាស់! +៥ ពិន្ទុ"។
ដារ៉ាស្រឡាំងកាំង។ ជឿខ្ញុំចុះ! សំឡេង "Ting!" នេះមានឥទ្ធិពលខ្លាំងណាស់។ វាខ្លាំងជាងពាក្យសរសើររាប់ម៉ឺនម៉ាត់។ វាបានដាស់បេះដូងដែលស្លាប់របស់ដារ៉ាឱ្យរស់ឡើងវិញ។ វាជាអារម្មណ៍នៃ "ជ័យជម្នះ" លើកដំបូងក្នុងរយៈពេលដ៏យូរ។ សារធាតុ Dopamine បានហូរចូលក្នុងខួរក្បាលរបស់គាត់។ "សាកមួយទៀតមើល៍!" គាត់និយាយម្នាក់ឯង។ គាត់បន្តធ្វើលំហាត់ទី ២, ទី ៣, ទី ៤... ត្រូវទាំងអស់! គាត់ភ្លេចភាពងងុយ គាត់ភ្លេចភាពអត់ឃ្លាន។ យប់នោះ ដារ៉ាអង្គុយធ្វើលំហាត់រហូតដល់ម៉ោង ២ យប់ ដោយមិនដឹងខ្លួន។ វាជាលើកទីមួយហើយដែលគាត់រៀនគណិតវិទ្យាដោយមានស្នាមញញឹម។
ជញ្ជាំងនៃការបរាជ័យ និងគ្រូ AI
មួយសប្តាហ៍ក្រោយមក ដារ៉ាមានអារម្មណ៍ថាខ្លួនឯងខ្លាំង។ គាត់គិតថា "Easy ស្រួលពេកហើយ ដល់ពេលបញ្ចេញស្នាដៃហើយ!"។ គាត់ក៏សម្រេចចិត្តលោតចូល "កម្រិត Medium"។
ប៉ុន្តែគាត់គិតខុស។ លំហាត់ទី ១ នៃកម្រិត Medium គឺជា "ដេរីវេនៃអនុគមន៍លោការីត" ដែលមានរាងប្រភាគស្មុគស្មាញ។
ដារ៉ាគាំង។ គាត់ព្យាយាមប្រើរូបមន្ត \( (\ln u)' = \frac{u'}{u} \)。 ប៉ុន្តែ \( u \) នៅទីនេះគឺជាប្រភាគ។ បើគាត់ធ្វើដេរីវេប្រភាគទៀត វាច្បាស់ជាវែងអន្លាយ និងងាយច្រឡំសញ្ញា។ គាត់សាកល្បងគណនា ៣ ដង។ ខុសទាំង ៣ ដង។ អេក្រង់ចេញពណ៌ក្រហម។
ដារ៉ាមានអារម្មណ៍ក្តៅមុខ។ អារម្មណ៍បរាជ័យកាលពីមុនចាប់ផ្តើមត្រលប់មកវិញ។ "ចប់ហើយ! តាមពិតទៅ ឯងនៅតែល្ងង់ដដែលហ្នឹង" សំឡេងក្នុងក្បាលគាត់រិះគន់ខ្លួនឯង។ គាត់បំម្រុងនឹងបិទទូរស័ព្ទចោលទៅហើយ។ ប៉ុន្តែស្រាប់តែមានសារមួយលោតឡើងពី "AI MATH" (ជំនួយការគណិត) នៅខាងក្រោមអេក្រង់។
"សួស្តី ដារ៉ា! ខ្ញុំឃើញឯងធ្វើខុស ៣ ដងហើយ ហើយចង់បោះបង់មែនទេ? កុំទាន់អាល!"
"កំហុស គឺជាគ្រូដ៏ល្អបំផុត។"
បើឯងមិនខុស ឯងនឹងមិនដឹងថាចំណុចខ្សោយនៅត្រង់ណាទេ។ សាកមើលលំហាត់នេះម្តងទៀត... ឯងចាំលក្ខណៈពិសេសរបស់ \( \ln \) ទេ?
\( \ln(\frac{a}{b}) = \ln(a) - \ln(b) \)
សាកបំបែកវាសិនទៅ វានឹងស្រួលដូចបកចេកចឹង! 😊"
ដារ៉ាភ្ញាក់ព្រើត។ គាត់មិនដែលជួបគ្រូណាដែលប្រាប់គាត់ថា "កំហុសគឺជាគ្រូ" ទេ។ ភាគច្រើនគេតែងតែស្តីបន្ទោសពេលគាត់ខុស។ ដារ៉ាសាកធ្វើតាមការណែនាំរបស់ AI។ គាត់បំបែករូបមន្ត៖ \( y = \ln(x+1) - \ln(x-1) \) ធ្វើឱ្យដេរីវេក្លាយជាស្រួលណាស់។ គាត់ដាក់ចម្លើយចូល។ "Ting!"។ នៅពេលនោះ ដារ៉ាបានរៀនមេរៀនដ៏សំខាន់បំផុតក្នុងជីវិត៖ កុំខ្លាចខុស។ រាល់ពេលដែលខុស គឺជាពេលដែលយើងកំពុងរៀនចេះនូវអ្វីដែលថ្មី។
ហ្វឹកហាត់ ១០០ វិញ្ញាសា
ពេលវេលាប្រឡងបាក់ឌុបកាន់តែខិតជិតមកដល់។ នៅសល់តែ ២ ខែទៀតប៉ុណ្ណោះ។ ដារ៉ាដឹងថា ការចេះលំហាត់ដាច់ដោយឡែកមិនគ្រប់គ្រាន់ទេ។ គាត់ត្រូវការហ្វឹកហាត់ភាពធន់។ គាត់ត្រូវការចេះគ្រប់គ្រងពេលវេលា។
គាត់ក៏ចូលទៅក្នុងផ្នែកពិសេសបំផុតរបស់វេបសាយ៖ "ឃ្លាំង ១០០ វិញ្ញាសា"។ ដារ៉ាដាក់វិន័យដែកឱ្យខ្លួនឯង៖ "រាល់យប់ ម៉ោង ៨ ដល់ម៉ោង ១១ ត្រូវធ្វើឱ្យបាន ១ វិញ្ញាសា។ ទោះបីហត់យ៉ាងណា ទោះបីឈឺក្បាលយ៉ាងណា ក៏មិនត្រូវបោះបង់ដែរ។"
ដំណាក់កាលឈឺចាប់ (វិញ្ញាសា ១-១០)
វាគឺជាឋាននរក។ ដារ៉ាប្រើពេល ៣ ម៉ោងទើបធ្វើចប់ ១ វិញ្ញាសា ហើយខុសពាក់កណ្តាល។ ដៃរបស់គាត់ឡើងសាច់រឹងត្រង់កន្លែងកាន់ប៊ិច។ ភ្នែករបស់គាត់ស្លក់។ តែគាត់មិនឈប់។
ដំណាក់កាលពន្លឺ (វិញ្ញាសា ២០-៤០)
ខួរក្បាលគាត់ចាប់ផ្តើមចាំលំនាំ (Pattern)។ ពេលឃើញលំហាត់ចំនួនកុំផ្លិច ឬសមីការឌីផេរ៉ង់ស្យែល ដៃគាត់សរសេររូបមន្តដោយស្វ័យប្រវត្តិ។ ល្បឿនគាត់កើនឡើងទ្វេដង។
ដំណាក់កាលកំពូល (វិញ្ញាសា ៨០-១០០)
ការរៀនក្លាយជាការ "កម្សាន្ត"។ ដារ៉ាលែងមានអារម្មណ៍ថាគាត់កំពុងរៀនទៀតហើយ។ គាត់ធ្វើលំហាត់ដូចជាកំពុងរាំ។ គាត់មានអារម្មណ៍ថា "Flow" ជាមួយតួលេខ។
ការផ្លាស់ប្តូរនៅសាលារៀន
នៅសាលា អ្វីៗចាប់ផ្តើមផ្លាស់ប្តូរ។ ពីមុន ដារ៉ាគឺជាសិស្សដែលតែងតែឱនមុខចុះរាល់ពេលគ្រូសួរ ព្រោះខ្លាចគ្រូហៅឈ្មោះ។ ប៉ុន្តែថ្ងៃនេះ ពេលលោកគ្រូសរសេរលំហាត់អាំងតេក្រាលដ៏ស្មុគស្មាញមួយនៅលើក្តារខៀន ហើយសួរថា "តើមាននរណាអាចដោះស្រាយបានទេ?" ថ្នាក់ទាំងមូលស្ងាត់ឈឹង។
សិស្សពូកែប្រចាំថ្នាក់កំពុងតែគិត។ ស្រាប់តែមានដៃមួយលើកឡើងយឺតៗ។ គឺដារ៉ា។ មិត្តភក្តិទាំងអស់ងាកមើលគាត់ដោយការភ្ញាក់ផ្អើល។ "ដារ៉ា? ឯងចេះឬ?" ម្នាក់លួចខ្សឹប។
ដារ៉ាដើរឡើងទៅក្តារខៀន។ គាត់ចាប់កាន់ដីស។ អារម្មណ៍ភ័យបាត់អស់ ជំនួសមកវិញនូវភាពជឿជាក់ដែលគាត់បានហ្វឹកហាត់រាប់រយម៉ោងក្នុង BrainTestFun។ គាត់ដោះស្រាយលំហាត់នោះមួយដំណាក់កាលៗយ៉ាងច្បាស់លាស់។ ពេលគាត់ដាក់ដីសចុះ លោកគ្រូញញឹម ហើយនិយាយថា "ល្អណាស់! នេះជាវិធីដោះស្រាយដែលឆ្លាតវៃជាងគ្រូទៅទៀត"។ ថ្ងៃនោះ ដារ៉ាដើរត្រឡប់មកតុវិញដោយក្បាលងើយខ្ពស់។
រាត្រីចុងក្រោយមុនសមរភូមិ
រាត្រីមុនថ្ងៃប្រឡងបាក់ឌុបបានមកដល់។ ខុសពីឆ្នាំមុនៗដែលដារ៉ាភ័យរហូតដល់ចង់ក្អួត យប់នេះគាត់មានអារម្មណ៍ស្ងប់ស្ងាត់ចម្លែក។ គាត់មិនបានយកសៀវភៅមកអានត្រួតគ្នាដូចភ្នំទេ។
គាត់បើកទូរស័ព្ទចូលទៅ BrainTest.fun ម្តងចុងក្រោយ។
គាត់នឹកឃើញពាក្យរបស់ AI ដែលតែងតែប្រាប់គាត់៖ "ជឿជាក់លើការខិតខំ មិនមែនជឿជាក់លើសំណាងទេ"។ ដារ៉ាបិទភ្នែក សូត្រធម៌តិចៗ ហើយនិយាយទៅកាន់ខ្លួនឯងថា៖ "ខ្ញុំបានធ្វើអស់ពីលទ្ធភាពហើយ។ អ្វីដែលកើតឡើង ខ្ញុំទទួលយកទាំងអស់។" យប់នោះ គាត់គេងលក់យ៉ាងស្កប់ស្កល់។
សមរភូមិប៊ិចខៀវ
ព្រឹកថ្ងៃប្រឡង មេឃស្រឡះល្អណាស់។ សំឡេងជួងប្រឡងបានបន្លឺឡើង។ បេះដូងរបស់បេក្ខជនរាប់រយនាក់លោតញាប់ដូចស្គរ។ ពេលអនុរក្សចែកវិញ្ញាសាគណិតវិទ្យា ដារ៉ាទទួលក្រដាស រួចដាក់វានៅលើតុ ហើយដកដង្ហើមវែងៗ។
គាត់បើកវិញ្ញាសា។ ស្នាមញញឹមមួយបានលេចឡើងនៅជ្រុងមាត់របស់គាត់។ "លំហាត់ទី ១ នេះ... ដូចវិញ្ញាសាទី ៤៥ ក្នុង BrainTestFun!" "លំហាត់ទី ៤ នេះ... ដូចលំហាត់ដែល AI ធ្លាប់ពន្យល់ខ្ញុំកាលពីសប្តាហ៍មុន!"
ដៃរបស់គាត់ចាប់ផ្តើមសរសេរ។ មិនមានភាពរអាក់រអួល មិនមានភាពស្ទាក់ស្ទើរ។ ប៊ិចពណ៌ខៀវយ៉ាងស្ទាត់ជំនាញ។ ក្នុងរយៈពេល ២ ម៉ោង ៣០ នាទី ដារ៉ាមានអារម្មណ៍ថាគាត់មិនមែនកំពុងប្រឡងទេ គឺកំពុង "សម្តែង" ស្នាដៃដែលគាត់បានហាត់រាប់ខែនៅលើឆាក។ ពេលស្នូរកណ្ដឹងបញ្ចប់ការប្រឡងបន្លឺឡើង ដារ៉ាដាក់ប៊ិចចុះដោយក្តីពេញចិត្ត។
ចន្លោះនៃភាពស្ងប់ស្ងាត់
ការប្រឡងចប់ហើយ ប៉ុន្តែការធ្វើទារុណកម្មចិត្តទើបតែចាប់ផ្តើម។ រយៈពេលនៃការរង់ចាំលទ្ធផលគឺជាពេលវេលាដែលដើរយឺតបំផុត។ មិត្តភក្តិខ្លះបង្ហោះចម្លើយផ្ទៀងផ្ទាត់តាម Facebook ខ្លះយំ ខ្លះសើច ធ្វើឱ្យមានការភ័យស្លន់ស្លោពេញបណ្តាញសង្គម។
ដារ៉ាសម្រេចចិត្តមិនមើលចម្លើយទាំងនោះទេ។ គាត់ខ្ចប់ខោអាវត្រឡប់ទៅស្រុកកំណើត ជួយឪពុកភ្ជួរស្រែ និងជួយម្តាយលក់ដូរ។ ញើសដែលហូរពេលធ្វើការងារធ្ងន់ ជួយឱ្យគាត់ភ្លេចភាពតានតឹងបានខ្លះ។
រាល់ពេលដែលគាត់មានអារម្មណ៍ភ័យខ្លាចថា "ចុះបើធ្លាក់?" គាត់នឹកឃើញដល់ពាក្យស្លោកក្នុងវេបសាយ៖ "វិន័យ ឈ្នះភាពឆ្លាត"។ គាត់បានធ្វើតាមវិន័យរួចរាល់ហើយ ឥឡូវគឺជាពេលដែលត្រូវទុកឱ្យព្រហ្មលិខិតធ្វើការងារបន្ត។
ទឹកភ្នែកនៃក្តីរំភើប
រសៀលមួយនៅស្រុកស្រែ អ៊ីនធឺណិតដើរយឺតៗ។ ដារ៉ាកំពុងអង្គុយនៅក្រោមផ្ទះជាមួយឪពុកម្តាយ រង់ចាំការប្រកាសលទ្ធផល។ ដៃរបស់គាត់ត្រជាក់ដូចទឹកកក។ ទីបំផុត វេបសាយក្រសួងបើកចេញ។
ដារ៉ាអូសរកឈ្មោះរបស់គាត់... "ដារ៉ា"។ ភ្នែករបស់គាត់បើកធំៗ។ គាត់មិនជឿនឹងភ្នែកខ្លួនឯងទេ។ គាត់ហុចទូរស័ព្ទឱ្យឪពុកមើលទាំងដៃញ័រ។
លទ្ធផល
"ពុក! ម៉ែ! ខ្ញុំជាប់ហើយ! គណិតបាន A!" ដារ៉ាស្រែកទាំងទឹកភ្នែក។ ឪពុករបស់ដារ៉ា ដែលមិនចេះអក្សរជ្រៅជ្រះ បានត្រឹមតែយកដៃជូតទឹកភ្នែក ហើយឱបកូនប្រុសយ៉ាងណែន។ ម្តាយរបស់គាត់យំខ្សឹកខ្សួលដោយក្តីរំភើប។
ពីក្មេងប្រុសដែលធ្លាប់ទទួលបានពិន្ទុ ១៥។ ពីក្មេងដែលគ្រូធ្លាប់បារម្ភថានឹងធ្លាក់។ ឥឡូវក្លាយជាម្ចាស់និទ្ទេស A។ ដារ៉ាដឹងច្បាស់ថា នេះមិនមែនជាអព្ភូតហេតុទេ។ នេះគឺជាលទ្ធផលនៃការមិនចុះចាញ់ និងការជ្រើសរើសមិត្តរួមដំណើរដ៏ត្រឹមត្រូវគឺ BrainTest.fun។
ដារ៉ាសម្លឹងមើលទៅមេឃ។ គាត់ដឹងថា BrainTest.fun មិនមែនជាអ្នកប្រឡងជំនួសគាត់ទេ។ ប៉ុន្តែវាគឺជា "ពន្លឺ" ដែលនាំផ្លូវគាត់ចេញពីភាពងងឹត។ ហើយមេរៀនដ៏សំខាន់បំផុតដែលគាត់ចងចាំអស់មួយជីវិតគឺ៖ "កុំខ្លាចកំហុស ព្រោះកំហុសគឺជាស្ពានចម្លងទៅរកភាពជោគជ័យ។"